จงให้ลูกทำงานหาเงินเองให้ได้ก่อนจบการศึกษา

จงให้ลูกทำงานหาเงินเองให้ได้ก่อนจบการศึกษา


สละเวลา 2 นาที เพื่ออนาคตลูก 20 ปี

เมื่อพ่อแม่ กำลังอัดเงินใส่การศึกษาลูก

“ ให้ค่าการศึกษาในระบบ ” สูงเกินความเป็นจริง

เมื่อพ่อแม่ยุคปัจจุบันกำลังอัดเงินใส่การศึกษาลูก

ด้วยความ รัก ความห่วง และ ความหวังดี

– อายุ 2 ขวบเพิ่งเดินแข็ง

เราก็ส่งเข้าเนอสเซอรี่ ปีละ 8 หมื่น

กลัวลูกจะพัฒนาการช้าไม่ทันเพื่อน …

กลายเป็นส่งลูกซึ่งยังไม่มีภูมิต้านทาน

ไปติดหวัดที่เนอสเซอรี่

– อนุบาลยันประถม

เราจัดเต็ม ทั้งใน นอกหลักสูตร

อนุบาล 3 ต้องกวดวิชาสอบเข้า ป.1

และ เสริมด้วยวาดภาพ จินตคณิต

ว่ายน้ำ เทควันโด้ เก่งกีฬา

เปียโน อูคูเลเล่ ต้องได้ 2-3 ภาษา

กลัวลูกจะเก่งไม่รอบด้าน

กลัวจะน้อยหน้าข้างบ้าน

ลูกเลิกเรียนเดินแทบไม่ตรงทาง

( ผมว่า เรียนได้แต่อย่าเยอะเกินไป )

– มัธยม อมเปรี้ยว อมหวาน

คราวนี้หนักเลย เรียนพิเศษตอนเย็น

เสาร์-อาทิตย์ จัดเต็มกลางวันยันค่ำ

พ่อแม่ยอมไปเฝ้าอยู่บนทางเดินตึกเรียนพิเศษ

เพื่อส่งข้าวส่งน้ำให้ลูกรักได้ตั้งหน้าตั้งตาเรียน

ปิดเทอมไม่มีพัก ส่งลูกเรียนซัมเมอร์ต่อ

บางทีลูกไม่อยากไป พ่อแม่นี่แหละดันให้ไป

บางบ้านหมดเงินกับลูกปีละ 6-7 แสน

ยังไม่ทันเข้ามหาลัยกดไปเป็นล้าน…!!

พอลูกเรียนจบ บางคนไปคาดหวังว่า

ลูกฉันเลี้ยงมาอย่างพิเศษใส่ไข่ เพิ่มข้าว

ดังนั้น จะจ้างลูกฉัน มันต้องแพงกว่าสิ

นี่ส่งเรียนไปสิบกว่าล้านนะ

ปัญหา คือ คุณค่าของใบปริญญา…

พ่อแม่ กับ นายจ้าง มองไม่เท่ากัน !!

พ่อแม่ ตีค่าใบปริญญาลูกรักสูงมาก

เพราะ เราอยู่ในกระบวนการจ่ายเงินจริง

มาอย่างยากลำบาก ยาวนาน 20 ปี

นายจ้าง กลับตีค่าไม่สูงเท่า



คำถามใหญ่ของเขามี 3 คำถาม คือ

1. ลูกคุณทำอะไรเป็นบ้าง

2. ลูกคุณเคยทำอะไรสำเร็จมาบ้าง และ

3. ลูกคุณจะมาสร้างความสำเร็จอะไรให้ที่นี่

อย่าลืมว่า ยุคนี้คือ ตลาดแรงงานที่เปิดกว้าง

– นักศึกษาจบใหม่ชาว อิ น เ ดี ย , ป า กี

พร้อมจะบินมาทำงานที่กรุงเทพ

เขียนโค้ด เขียนโปรแกรม

อังกฤษเป็นไฟ แถมขยันขันแข็ง

– นักศึกษาจบใหม่ชาว ฟิ ลิ ป ปิ น ส์ , อิ น โ ด , ม า เ ล ย์

พร้อมจะบินมาทำงานที่กรุงเทพ

พวกเขาภาษาดีมาก ลอจิกดี

คุมโปรเจคต์ พรีเซนต์ดี

– ไม่ต้องพูดถึงนักศึกษาจบใหม่ชาว จี น

ความขยันอ่าน ขยันขายของ

ขยันพบลูกค้า ใจสู้ ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

โดนด่าไม่รู้สึกท้อ พวกนี้คือยอดเซลล์แมน

ปริญญา มหาลัย คณะ มันเริ่มจะเบลอๆ

ไม่ศักดิ์สิทธิ์เหมือนรุ่นพ่อแม่เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว

แน่นอนว่าย่อมมีนักศึกษาจบใหม่บางคน

ได้ไปต่อเจริญรุ่งเรืองโกอินเตอร์

แต่ก็มีจำนวนมากที่แป้กตั้งแต่อายุยังน้อย

เมื่ออาชีพการงานเดิมๆ กำลังหดตัว

เมื่อองค์กรกำลังปรับตัวให้เล็กลง

ให้คล่องตัวมีประสิทธิภาพตามกระแสโลกยุคใหม่

เมื่องานดีเงินดี กำลังเต็มไปด้วยการแข่งขันที่สูงลิ่ว

ด้วยตลาดเคลื่อนย้ายเสรีแรงงาน

พ่อแม่จะใช้ชุดความคิดเดิมแบบสมัยรุ่นตัวเองก็คงไม่ได้

ถ้าพ่อแม่ ( ส่วนหนึ่ง ) ที่ลงทุน กับบการศึกษาลูก

ด้วยเงินจำนวนมากๆ และ แนวโน้มมีแต่จะเพิ่มขึ้น

เราจะลองประหยัดเงินบางส่วนแล้วใช้เงินก้อนเดียวกันนี้

เตรียมให้ลูกไว้เริ่มทำธุรกิจ ได้ใช้ความพยายามลองผิดลองถูก

ริเริ่ม สร้างสรรค์ เป็นผู้ประกอบการ เป้นเจ้าของกิจการเล็กๆ

ในยุคสมัยที่อาชีพการงานไม่เป็นใจในอีก 10-15 ปีข้างหน้า

เราจะลอง เผื่อเวลา จากการศึกษาที่จัดเต็ม ( เกิน ) ไป

ให้เขาได้ลองเรียนรู้ ริเริ่ม ลองเขียนหนังสือ

ลองเขียนโปรแกรมสร้างแอพ ลองออกแบบอะไรบางอย่าง

ลองรับงานแปล ลองขายของออนไลน์ ลองลงทุน ฯลฯ

ลองหาเงินด้วยตัวเองให้ได้ ก่อนที่เขาจะจบมหาลัย

อันนี้ช่วยให้เขาได้ฝึกทักษะอีกด้านที่ในห้องเรียนไม่มีสอน

หากสำเร็จ พ่อแม่ได้ภูมิใจ ลูกได้ภูมิต้านทาน และ ความแกร่ง


ขอบคุณข้อคิดดีๆจาก : นิ้วโป้ง Fundamental VI